जिहिका हिरदउँ क्वाँयल-क्वाँयल
ब्वालति मा जिहि के फूल झरयिं
जो अपने कुल की कानि करयि,
द्यास की उज्यरिया वहयि आयि,
अउ वहयि आयि सुन्दरि बिटिया।
जो पढ़यि-लिखयि खूब, साथ-साथ,
गिरिहितिउ क्यार कुछ कामु करयि
बिटियन के सुन्दर लच्छन ते,
जो आगे उत्तिम नारि होय,
हाँ तउनि आयि सुन्दरि बिटिया।
जो दुनिया के लरिकन का अपने
सगे भाइ ते अधकी कयि,
बूढ़्यन का बाप ति ज्यादा पूजयि
सबते मधुर-मधुर ब्वालयि।
बसि, वहयि आयि सुन्दरि बिटिया।
लरिकईं ति करयि तपस्या तब
तउ सोरही मा कञ्चनि काया,
पावयि सुन्दरि-सुन्दरि तिहि ते
दुलहा का बाँवाँ अंगु बनयि!
वह, वहयि आयि सुन्दरि बिटिया।
जब जायि बियाहे ससुरे मा,
साँची बातन, सुन्दर लच्छन
ते, वह अपने पति पीतम की
बनि जायि करेजे की पुतरी;
हम वहयि कहब सुन्दरि बिदिया।
जो भरी जुआनी की आँधी मा
खुद बियाहु ढूँढ़यि निकसी।
वह खारी खाँड़ का जानी,
जिहि की आँखिन खुमारु बरसयि।
वह कब होयी सुन्दरि बिटिया।
बप्पा की अक्किल पर जब ते
ब्यइमानी के पाथर परिगे,
तबहे ते बिटिया अपनि राँह,
काँटा ख्वभरे मा साफु करयि।
मुलु, हम न कहब सुन्दरि बिटिया।
का, बटिययि पारे ते बिटिया
चउकस बइकुण्ठु, चली जायी?
वह पाँच भूत की देंहीं मा
सुखु ढूँढ़यि पति परमेसुर का;
फिरि कहाँ रही सुन्दरि बिटिया।
माना कुछु बादि बियाहे के
दुलहा की आँखी फूटि गई!
तउ का उयि अँधरे मनई का
बिटिया तिलाक पर धरि द्याहयिं?
अउ कहवयिहयिं सुन्दरि बिटिया!
जो आधी राति भ्वरहरे तकु
ठलुहन संग गल्ली-कूचन मा,
मनु बहिलावयि का घूमी, हँसि
ब्यल्हराइ बिलय्यन कुतवन ते
वह कसि होई सुन्दरि बिटिया।
जिहिके सुन्दर गुन गरू-गरू,
करिया-गोरी की का चरचा।
वह बिटिया असि बिटिया रानी,
सुख, सुँदरापा की खानि जउनि
अब तउनि आयि सुन्दरि बिटिया।
jihika hiradaun kvanyal kvanyal
bvalati ma jihi ke phool jharyin
jo apne kul ki kani karayi,
dyaas ki ujyariya vahayi aayi,
au vahayi aayi sundari bitiya.
jo paDhayi likhayi khoob, saath saath,
girihitiu kyaar kuch kamu karayi
bitiyan ke sundar lachchhan te,
jo aage uttim nari hoy,
haan tauni aayi sundari bitiya.
jo duniya ke larikan ka apne
sage bhai te adhki kayi,
buDhyan ka baap ti jyada pujayi
sabte madhur madhur bvalayi.
basi, vahayi aayi sundari bitiya.
larikiin ti karayi tapasya tab
tau sorahi ma kanchani kaya,
pavayi sundari sundari tihi te
dulha ka banvan angu banayi!
wo, vahayi aayi sundari bitiya.
jab jayi biyahe sasure ma,
sanchi batan, sundar lachchhan
te, wo apne pati pitam ki
bani jayi kareje ki putri;
hum vahayi kahab sundari bidiya.
jo bhari juani ki andhi ma
khud biyahu DhunDhayi niksi.
wo khari khaanD ka jani,
jihi ki ankhin khumaru barasayi.
wo kab hoyi sundari bitiya.
bappa ki akkil par jab te
byaimani ke pathar parige,
tabhe te bitiya apani raanh,
kanta khvabhre ma saphu karayi.
mulu, hum na kahab sundari bitiya.
ka, batiyayi pare te bitiya
chaukas baikunthu, chali jayi?
wo paanch bhoot ki denhin ma
sukhu DhunDhayi pati parmesur ka;
phiri kahan rahi sundari bitiya.
mana kuchhu badi biyahe ke
dulha ki ankhi phuti gai!
tau ka uyi andhare manii ka
bitiya tilak par dhari dyahyin?
au kahavayihayin sundari bitiya!
jo aadhi rati bhvarahre taku
thaluhan sang galli kuchan ma,
manu bahilavayi ka ghumi, hansi
byalhrai bilayyan kutvan te
wo kasi hoi sundari bitiya.
jihike sundar gun garu garu,
kariya gori ki ka charcha.
wo bitiya asi bitiya rani,
sukh, sundrapa ki khani jauni
ab tauni aayi sundari bitiya.
jihika hiradaun kvanyal kvanyal
bvalati ma jihi ke phool jharyin
jo apne kul ki kani karayi,
dyaas ki ujyariya vahayi aayi,
au vahayi aayi sundari bitiya.
jo paDhayi likhayi khoob, saath saath,
girihitiu kyaar kuch kamu karayi
bitiyan ke sundar lachchhan te,
jo aage uttim nari hoy,
haan tauni aayi sundari bitiya.
jo duniya ke larikan ka apne
sage bhai te adhki kayi,
buDhyan ka baap ti jyada pujayi
sabte madhur madhur bvalayi.
basi, vahayi aayi sundari bitiya.
larikiin ti karayi tapasya tab
tau sorahi ma kanchani kaya,
pavayi sundari sundari tihi te
dulha ka banvan angu banayi!
wo, vahayi aayi sundari bitiya.
jab jayi biyahe sasure ma,
sanchi batan, sundar lachchhan
te, wo apne pati pitam ki
bani jayi kareje ki putri;
hum vahayi kahab sundari bidiya.
jo bhari juani ki andhi ma
khud biyahu DhunDhayi niksi.
wo khari khaanD ka jani,
jihi ki ankhin khumaru barasayi.
wo kab hoyi sundari bitiya.
bappa ki akkil par jab te
byaimani ke pathar parige,
tabhe te bitiya apani raanh,
kanta khvabhre ma saphu karayi.
mulu, hum na kahab sundari bitiya.
ka, batiyayi pare te bitiya
chaukas baikunthu, chali jayi?
wo paanch bhoot ki denhin ma
sukhu DhunDhayi pati parmesur ka;
phiri kahan rahi sundari bitiya.
mana kuchhu badi biyahe ke
dulha ki ankhi phuti gai!
tau ka uyi andhare manii ka
bitiya tilak par dhari dyahyin?
au kahavayihayin sundari bitiya!
jo aadhi rati bhvarahre taku
thaluhan sang galli kuchan ma,
manu bahilavayi ka ghumi, hansi
byalhrai bilayyan kutvan te
wo kasi hoi sundari bitiya.
jihike sundar gun garu garu,
kariya gori ki ka charcha.
wo bitiya asi bitiya rani,
sukh, sundrapa ki khani jauni
ab tauni aayi sundari bitiya.
स्रोत :
पुस्तक : पढ़ीस ग्रंथावली (पृष्ठ 130)
संपादक : डॉ. रामविलास शर्मा, युक्तिभद्र दीक्षित
रचनाकार : बलभद्रप्रसाद दीक्षित 'पढ़ीस'
प्रकाशन : उत्तर प्रदेश हिन्दी संस्थान, लखनऊ
संस्करण : 1998
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.